Profil de Murwariஐ Murwari's Place ஐPhotosBlogListesPlus  |  Outils Aide |
ஐ Murwari's Place ஐCarpe Diem |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Prettige verjaardag BeaLieve Bea, Van harte gefeliciteerd met je verjaardag Wie Bea wil feliciteren klik HIER
♥ ♥ ♥ Murwari ♥ ♥ ♥ Pieternellenpepernotenbolletjesfabrieksverhalen
Waar komt de Goedheiligman nou eigenlijk vandaan? De meest uiteenlopende verhalen en theorieën doen de ronde. Van de mythologische Wodan tot de heilige Nicolaas. Wodan (of Odin) is de oppergod van de Germanen. Hij werd door hen voorgesteld als een forse man met baard, mantel en muts. Als hoogste god had Wodan natuurlijk ook een gevolg. Hij reed door de hemel op zijn achtbenige paard Sleipnir en werd bijgestaan door zijn knechtje Eckhard, zijn assistent Oel en zijn wapens Donder en Bliksem. Tot Wodans vaste uitrusting behoorde een speer met een slang in de top en twee zwarte raven, die hem informeerden over het gedrag van de mensen op aarde. De invloed van Wodan op het Sinterklaasfeest Wat vinden we tegenwoordig nog terug in het Sinterklaasfeest dat we aan deze Germaanse oppergod hebben te danken? Het uiterlijk van de baard en mantel zijn natuurlijk onmiskenbaar. Verder is de schimmel van Sinterklaas hoogstwaarschijnlijk een afstammeling van Sleipnir en ook het lopen over de daken valt terug te leiden naar het door de lucht rijden van Wodan. Het knechtje Ekhard is terug te vinden als Zwarte Piet, maar ook het zwarte masker van de sjamaan kan van invloed zijn geweest op het ontstaan van de Zwarte Pieten. Verder worden ook de zwarte raven nog wel eens genoemd als inspiratiebron van Piet, niet alleen door hun kleur, maar ook omdat zij Wodan op de hoogte hielden van het gedrag van de mensen, net zoals de Zwarte Pieten hun baas informeren over de stoute kindertjes. Maar we hebben nog meer te danken aan Wodan. Zijn speer met slang is verworden tot een staf. En het brengen van de offers zou uiteindelijk hebben geleid tot de wortels en het stro die worden klaargelegd voor het paard van Sinterklaas. En ook de marsepeinen varkens en andere suikerbeesten zijn onschuldiger varianten op de oorspronkelijke offers. Al met al zou het Sinterklaasfeest zonder Wodan een stuk saaier zijn geweest. De "heilige" Sint Nicolaas Met de komst van de katholieken werd Wodan langzaam maar zeker naar de achtergrond gedrukt. Omdat het geloof van de Germanen erg diep geworteld was werd het feest niet afgeschaft, maar samengevoegd met een ander feest. Dit feest was de herdenking van de sterfdag van de heilige Sint Nicolaas. Deze bisschop was overleden op 6 december 342. Over Sint Nicolaas is vrij veel bekend. Hij zou zijn geboren in de tweede helft van de derde eeuw (ca. 250-270) in de landstreek Lycië, Klein-Azië. Op negentienjarige leeftijd volgde hij zijn oom op als bisschop van Myra. Hij werd beroemd en heilig verklaard na het verrichten van verschillende wonderen, die uitgroeiden tot legendes. De invloed van de bisschop op het Sinterklaasfeest De meest opvallende inbreng van Sint Nicolaas voor het Sinterklaasfeest is natuurlijk de naam. Maar daarmee houdt de invloed van de bisschop uit Myra niet op. Het strooien van snoepgoed zou komen uit de legende van de drie zussen en de gouden munten. Het strooien is overigens een uitzaaien van vruchtbaarheid, net zoals de rijst die bij bruiloften wordt uitgestrooid. De kleding van Sinterklaas is ook grotendeels afkomstig van het bisschoppelijke gewaad van Sint Nicolaas. De intocht van Sinterklaas per stoomboot heeft te maken met de functie van Nicolaas als beschermer van de zeelieden. Dat Sinterklaas op 5 december wordt gevierd is gegroeid uit het feestelijk gedenken aan de vooravond van de sterfdatum van de heilige. Ook Zwarte Piet zou een deel van zijn afkomst te danken hebben aan Sint Nicolaas. De heilige zou de Moorse slaaf Piter hebben aangekocht. Deze Piter zou, nadat hij door Sint Nicolaas in vrijheid was gesteld, de bisschop de rest van zijn leven hebben gediend. Sinterklaas nu Half november arriveert Sinterklaas in Nederland. Hij vaart met zijn stoomboot een willekeurige havenstad binnen en brengt zijn pieten, paard en vele kadootjes mee. De dag dat Sinterklaas aankomt, is altijd een groot feest. Duizenden kinderen staan samen met hun ouders te wachten op de goedheiligman. De burgemeester van de stad ontvangt hem hartelijk, en dan vertrekt Sinterklaas voor een rijtoer door de straten. De kinderen die niet bij de intocht aanwezig zijn, kunnen het feest via de televisie volgen. Als later die dag de kindertjes weer naar huis gaan, begint de drukke tijd voor Sint en zijn Zwarte Pieten. 's Avonds kunnen de kinderen hun schoen voor de open haard zetten. Meestal leggen zij ook wat lekkers voor het paard neer. 's Nachts gaat de Sint te paard, samen met de Zwarte Pieten, de daken op. De pietjes hebben een grote zak vol kadootjes mee, die ze allemaal afleveren bij de juiste schoorsteen, want ieder kind heeft een verschillend verlanglijstje. Maar ze moeten wel heel lief zijn geweest, anders gaan ze mooi mee in de zak naar Spanje. Overdag gaat Sinterklaas naar scholen, ziekenhuizen of bedrijven. Als het dan uiteindelijk 5 december is, sluiten de winkels 's avonds wat eerder en kan het heerlijk avondje beginnen. Soms bonst Zwarte Piet hard op de deur om vervolgens een grote zak kadootjes achter te laten en snel naar het volgende adres te gaan. De meeste Nederlanders vieren deze feestelijke avond thuis of bij familie. Vaak wordt de tafel gevuld met traditionele lekkernijen zoals banketletters, chocoladeletters, pepernoten, speculaas, marsepein en suikergoed. Ook wordt er dan warme Glühwein gedronken. Voor de kinderen is er warme chocolademelk. De gedichtjes worden voorgelezen en de kadootjes uitgedeeld. De dag erop is Sint Nicolaas met zijn gevolg weer naar Spanje vertrokken, en bereidt hij zich weer voor op het volgende jaar... Dan komt hij uitgeput, op zijn verjaardag, in zijn pueblo aan en duikt direct zijn bed in. In Belgie en Noord Frankrijk wordt Sinterklaas op 6 december gevierd, dan liggen de cadeautjes aan de schoorsteen. En Belgen kennen geen surpriseavond, sterker de confrontatie ermee was een surprise op zich.
Good Oldie * gek word ik van de pepernoten, ik lust ze niet eens Murwari keep um living onze oude sinterklaas
Decembris
Decembris, de laatste maand Murwari PS : de Sint komt echt nog wel Veel dank Pieterman
Weer een Fijn WeekendPRETTIG WEEKEND
Haha, is een weekendgroet van lang geleden Murwari, keep um dry, hier loopt het over maar nog niet in huis PS : schaam me dood, zat engerd in accepteer box, heb op favoriete films van engerd gedrukt en voor ik het wist zat p o r n o onder mijn favoriete films. Hoop dat dit weg is, indien niet MAIL me dat svp. Wellicht krijgen jullie nu allemaal een update en ik schaam me dood
BloopersIndien er een candid camera op me gericht was gisteren en vandaag had ik een hoofdprijs gewonnen.
Gisteren kom ik 17.00 in de gietende regen thuis, bliksemflitsen, donderslagen en zwart geklede fietsers zonder licht. Een hel voor een automobilist die niets ziet in het donker. Terwijl ik het portier dichtsla slaat de bliksem in op het nieuwe winkelcentrum. Je hoorde het kraken van de bliksem. Nu is bliksem buiten niet mijn favo en ren gillend het huis in, denkend dat mijn laatste uur geslagen heeft. Aan echtgenoten heb je op zo een moment niets, want die lag alleen maar dubbel van het lachen.
Vandaag vraag ik baas : heb je even. ? Ik neem een stoel en wil plaatsnemen aan zijn bureau. Een zeer dubieus geluid weerklinkt en hij kijkt me tamelijk vreemd, met enorme ogen, aan. Ik ben met mijn rok blijven hangen aan een armleuning en zit een scheur van zeker 10 cm in een kanten tussenstuk van de rok. Haha buldert hij, je had het onlangs toch nog over indecent kleding van bukkende medewerkers (heupjeans en strings). Shoot zeg ik. Maar ik heb gelukkig een sjaal bij, heb de rok achterste voor gedraaid, dat verschil ziet niemand, en de sjaal er voor gedrapeert. Moet het vreselijke accident uiteraard aan de vrouwen tonen. De oow's en aaah's zijn niet uit de lucht , en ja ik zal het kunnen naaien als ik hetzelfde naaigaren vind.
Een Koreaanse ligt dubbel : Ja zegt ze giebelend, het scheuren van weefsel klinkt als een soort fart.
Nou ik heb het weer gehad voor gisteren en vandaag.
Murwari, keep hum scheurloos en bliksemvrij Egypte of BerlijnIk lees dat Edward Egypte freak is. Ben ik ook een beetje. Hou van Bastet katten en Egyptische matjes waar ik me steevast de nek over blijf breken en dus opgeruimd heb.
Ooit was ik (voor de muur viel) in Berlijn (de meest bizarre, emotionele reis, die ik ooit gemaakt heb). Ed die me van een platform trekt, ze ligggen met een mitrallieur in de aanslag, idioot je ziet dat bord toch in 4 talen dat je er niet voorbij mag. Shoot. Het museum van Check Point Charlie waar ik met tranen in de ogen in de blauwe ogen van een man keek die tranen in zijn ogen had. Onze ogen zijn op elkaars netvlies gebrand. Het verschil tussen Oost en West, het westen decadent, walgelijk decadent. Het oosten walgelijk onderdrukt met de vopo's brr. Uiteraard net daar begeeft de batterij van mijn spiegelreflex pentax het. Verdorie. Had geen keus dan aan een Vopo te vragen waar ik een batterij kon kopen. Hij was vriendelijk.......
De Glienicke brug waar mensen uitgewisseld werden, zwaar bewaakt, de agenten stonden verveeld over hun schoonmoeder te zeveren. Als je die brug overliep kwam je voorlopig niet meer terug. Voor de Russische ambassade Unter der Linden weggejaagd door politie met honden, niet fotograferen. De muur, de prikkeldraad. Alleen de vogels vlogen vrij van Oost naar West. Zolang geleden en zie het weer voor me, door Edward zijn Egyptische beeldjes.
Curryworsten broodjes heerlijk. Kaufhaus des Westen een gruwel, de hoorn des overvloeds, nertsen, mink, gruwel, griezel. Prostitutie, jonge meisjes lezen verveeld een boek onder een lantaarnpaal en wachten op engerds. Sommige lezen niet want hebben alleen maar hard drugs nodig.
Het museum, weliswaar bij elkaar gestolen tot en met, was echter fascinerend. Er ligt een oude Farao in een schrijn te kijk voor miljoenen bezoekers. Ik vind het verschrikkelijk. Er is een piramide voor de man gebouwd waar slaven het leven voor lieten. Hij is begraven voor eeuwige rust en ligt nu ipv in een sacrofaag in een glazen schrijn, 3000 jaar oud en nog in tamelijk goede staat. Wil ik niet fotograferen. Farao hoort niet daar.
Ik kom voor Nerfertete, Nefertari, Nefertiti of hoe je haar wil noemen. Haar borstbeeld is bekend, maar niet algemeen bekend is dat het origineel in Berlijn staan. En dat het niet af is. De kunstenaar werd gedood door een instortend dak tijdens een aardbeving. Ze heeft maar een oog en een verfrummeld oor, er zijn wat stukken afgebroken. Natuurlijk staat ze achter bomvrij glas en er staan dikke rode koorden op ca 1 meter afstand van de glazen schrijn. Verder wordt ze door 3 bulldozers bewaakt. Fotograferen mag maar zonder flits en waag het niet te flitsen want je krijgt een enorme boete en gevangenisstraf. Ik had geen statief en moest met een lange sluiteropening en hoge iso waarde op een paal van de touwen proberen ademloos af te drukken. Inmiddels waren de bulldozers alert geworden en kwamen me wegjagen omdat ik de camera te dicht bij het schrijn hield. Toen heb ik (1987 hé) al mijn charmes in de strijd gegooid en hun gesmeekt me vast te houden zodat ik de shoot van mijn leven kon maken. Verhipt ze deden het. De foto is door een professioneel ontwikkeld want AH kwaliteit was diep droef. En deze is het geworden :
Het origineel is scherper en hangt in mijn kamer, helaas weet ik niet meer waar het negatief is. Ligt tussen de negatieven. Keep it easy, it's Sunday, ik ga poetsen Murwari Prettig weekendPRETTIG WEEKEND
Vandaag is mijn vaderland geweest en toch echt wel mijn moederstaal gesproken. Vragen ze weer waar ik in Nederland woon ??? Snap er geen biet meer van want wie mijn stem gehoord heeft hoort toch echt wel het Vlaamse eruit springen. Ik heb her radiointervieuw van de Ufo nog. Amaai daar sta ik versteld van mijn eigen stem. Die herken niet eens. Raar, ik hoor mezelf anders dan jullie. Zou ik er ook anders uitzien dan ik denk ? Ik zie mezelf altijd in spiegelbeeld en ik plak niet op papier, zelfs niet elektronisch. Na alle lappen afgelopen week, ben ik schor geschreven en houd kort vandaag. Allemaal een prachtig, grandioos weekend, hier voorspellen ze 17 graden, en de tuin ziet er iedere dag zotter uit. Er gaan van alles in een tweede bloei en takken van de bomen zijn kaal.
teveel verscherpt Lancos3 met max scherpte op 10 Murwari Terneuzen de stadJaren geleden hadden we op loopafstand een C1000 maar die moest plaatsmaken voor flats en een overdekt winkelcentrum. Geen super meer in de buurt. Enfin jaren later is het eindelijk klaar en zijn de eerste winkels open. Een Etos, een Xenos, Bruna, bloemenwinkel, kapper (Brain wash haha, echt), een witgoedwinkel waar een USB LP draaier stond voor 89 Euro ! Tjeemie kunnen we onze oude platen uit de 60/70 allemaal op de computer knallen. Is iets waar Editor zich mee bezig mag houden komende winter. Wordt zijn verjaardagscadeau met Kerst (want we doen niet meer aan cadeaus, en hij is pas in mei jarig). Een warme bakker (een hele goede), Mitras en een grote C1000. We zijn daarnet op verkenning geweest, een parking met roltrap voor winkelkarretjes waar je 2 uur gratis kunt parkeren. Ik ben niet zwartgallig maar parkeerplaats vind je nooit natuurlijk, de hele binnenstad is betaald parkeren. Veel bekenden tegengekomen want iedereen wil het nieuwe winkelcentrum zien. Heerlijk, het park door linksaf en we zijn er. Recht tegenover Xieje. Terneuzen krijgt zowaar stadse allures, onze eerste roltrappen. Het allerzotse is dat iedereen per se de roltrap af wilde (naar parkeergarage) en weer naar boven. Er blijft een kind in een mens schuilen.
Tot slot een eenmalige raadplaat, wie is deze zoenende Piet ?
   Groetjes van Pietuwari The count down in 19939 september 1993 - 3 dagen voor de final count down. Een medespeester brengt herinneringen naar boven. Pfoe wat gaat de tijd snel als ik het verhaal terug lees, draait een film in mijn hoofd en zie ik alles weer terug.
Om 8 uur uit de veren. Ik sta wel erg vroeg op in mijn vrije tijd. Zoals iedere morgen, schijnt de zon behoorlijk, Ze brandt op onze niet gewende karnemelk (!) huidjes (het Zuiden staat bekend om karnemelkbroodjes). Het ontbijt is vrij goedkoop $ 5.10.
Daytona Beach, wat in het voorjaar bevolkt wordt door 400.000 studenten voor de spring break en snelheidsfreaks, is rustig. Het strand is op een enkele jogger en fanatieke surfer verlaten. Een eettent op wielen staat reeds volledig uitgedost klaar om junk-food te verkopen. Veel ouderen wagen een schuchtere poging om hun gerimpelde vel nog dieper te laten doorgroeven en gaan in de keurig gerangschikte stoelen zitten. Een dame ligt reeds te spartelen in het zwembad. Pelikanen vliegen rond alsof het muggen zijn. Daytona Beach heeft in totaal 35 km spierwit strand, gemiddeld 150 meter breed. Hard strand, je mag en kan hier auto rijden zonder noemenswaardig gevaar, zolang je de regels maar in acht houd. Hier werd tussen 1903 en 1935 dertien keer het snelheidsrecord verbeterd. O.a. door Sir Malcolm Campell die in een 5 ton zware bluebird 286 mijl / uur haalde. Momenteel vindt elk jaar de Daytona International Speedway plaats op een 2.5 mijl tri-ovaal circuit. Het zou volgens kenners de snelste baan ter wereld zijn. In maart volgen dan de motorraces, die alle motormuizen van de States (en daarbuiten) aantrekt en dus een grote soepzooi is. De stad is - zoals velen - ontstaan door zijn geografische liggen aan de rivier de Halifax. Er werden eiken gekapt in het binnenland, op schoeners geladen en naar Engeland getransporteerd (1767). De stad dankt zijn naam aan een der kolonisten, Mathias Day.
Rond 10 uur vertrekken we over de I95 richting Titusville. Het is slechts anderhalf uur rijden, een 100-mijl. Het verrast me dat Cape Kennedy wel staat aangegeven in tegenstelling tot andere bezienswaardigheden.
Vroeger Cape Canaveral. Met de lancering van een V2 startte hier een ruimtevaartstation. In 1958 werd de eerste Amerikaanse satelliet, de Explorer I gelanceerd. Edward White was de eerste Amerikaan die in 1965 een ruimtewandeling maakte, terwijl in 1969 de Apollo II vanaf hier vertrok voor de eerste voyage naar de maan. Amstrong was de eerste mens die ooit voet op de maan zette. Mijn oom, die in 1968 reeds 80 was, geloofde heilig dat de opnames in een woestijn waren gemaakt. TV was nog begrijpelijk, maar mensen op de maan, nee dat kon immers niet.
De lange, kaarsrechte weg naar de Cape is op zich minstens 15 mijl.
Naast de weg liggen eveneens kaarsrechte kanaaltjes die goed bevolkt zijn met drijvende boomstammetjes, uitgerust met venijnige kraaloogjes, alligators dus. Helaas is stoppen ten strengste verboden en fotograferen vanuit de auto lukt niet. Het is zo vochtig dan de lenzen beslaan (we zitten in een auto met airco aan boord).
In de kale boomtoppen zitten bald headed eagles, Amerika's symbool. Ook die zijn nauwelijks te fotograferen. Dit gebied is niet voor niets Merrits Island National Wildlife Refuge genoemd en maakt deel uit van J.F. Kennedy Space Centre. Tussen de slashpines en swamps leven er 4000 alligators op het terrein en veel van die arenden, naast 250 andere vogelsoorten, en wasberen. Ook hier komen reuzenschildpadden in juli hun eieren leggen op het strand.
De parking is enorm, de entree sober, de hal imponerend. Ik heb mijn moeder hier collect call gebeld en ze zei alsmaar ja, ja. Maar had niet in de gaten dat ze zelf betaalde.
De raketten zijn vrijblijvend zonder betaling te bezichtigen. Maar ze zijn toch niet wat ik dacht. Ze laten zich echter moeiteloos fotograferen en wekken protestloos een illusie van gratie en groteskheid. Temper echter de extase, ze zijn fake, gemaakt van plastic en aluminium.
Voor $ 14 kunnen we een 2 uur durende tocht over het terrein maken. Aanstaande zondag, op 12 september gaat een volgende shuttle de lucht in. Alles is in opperste paraatheid gebracht. Precieze afmetingen weet ik niet meer in detail, het is groot immens groot, Dow is hiermee vergeleken slechts een miniplantje.
Het NASA gebouw is op 1 na het grootste gebouw ter wereld (in Washington waar boeings 747 geassembleerd worden, is nog een groter gebouw). Een ster meet meer dan 10 voet. De kustlijn wordt streng bewaakt door middel van lopende patrouilles en via die bootjes die over het ondiepe water scheren. De shuttle zelf staat goed ingepakt en is enige tijd geleden via een reusachtige oplegger van het gebouw naar de lanceerunit gebracht met een snelheid van 1 mijl/uur, iets wat dagen duurt. Ik vind het nogal zeer fascinerend.
Het is verzengend heet maar niet heet genoeg om toch zeer ernstig gewaarschuwd te worden niet van het pad af te dwalen en niet buiten de gele markering te komen. Er zitten giftige slangen en alligators in het groen. Na 20 minuten ben ik reeds verbrand. Het aantal beesten wat steekt en vliegt is gering, het is te warm.
Amerika krijgt weer wat pluspunten (werd nodig, zat ver in de min). Een Japans echtpaar staat elkaar te fotograferen en zijn verrukt 'les please' als ik voorstel ze beiden te fotograferen. Niettegenstaande de helft nep is en de shuttle heel ver ver buiten het bereik van de duizenden bezoekers is dit zeker de moeite waard geweest om te bezoeken. Uitgebreide informatie is te vinden in het boekwerk van Cape Kennedy (toen hadden we nog geen internet)
Rond 15.00 heading West over de Bees Route, een zwaar belaste tolweg, zowat om de 5 mijl $ 1 betaald. De weg is rustig, ondertussen vind ik dit niet meer prettig. Na een uurtje rijden ongeveer bereiken we na de zoveelste dondervlaag, Orlando, Kissimee de kermis van Walt Disney.
Konden we op St John's geen hotel vinden van ellende, hier kun je bijna niet kiezen. Ik word draaierig van alle uithangborden en schreeuwende reclamezuilen, felle kleuren, koop de pret !
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
- update 00.05
|
|
